166820 |
 |
| Links |
|
|
|
| Archief |
|
|
|
|
|
|
|
| Reacties |
|
|
|
|
|
 De gouverneursverkiezingen in Virginia en New Jersey zijn een tegenvaller geworden voor de Democraten. De Republikeinen behalen in beide staten een overwinning en nemen de gouverneursstoel in. Tegenstanders van Obama zien hierin het begin van het einde voor Obama en dromen nu al van een heropstanding van de Republikeinen. Dit valt nog maar af te wachten. De oorzaak van de nederlaag ligt niet zozeer bij Obama maar is te wijten aan andere factoren.
Virginia is altijd al een Republikeins bolwerk geweest. Het klopt dat Obama bij de presidentsverkiezingen vorig jaar in Virginia won, maar daarmee was hij de eerste Democraat sinds 1964. Verlangen dat kiezers in Virginia vanaf nu storm lopen voor elke Democratische kandidaat is wishfull thinking. De Democraat Creigh Deeds sloeg niet aan, zoveel is duidelijk. De man miste het charisma van Obama en hij voerde een slechte campagne. Bovendien hield hij zich ook ver weg van Obama. Zo nodigde hij de president maar twee keer uit op een rally. Deze strategie doet denken aan Al Gore die ook afstand nam van Bill Clinton tijdens zijn campagne. Ook daar was een nederlaag het gevolg. New Jersey is een andere zaak. Daar was de uittredende gouverneur Jon Corzine, een Democraat. Hij voerde wel intens campagne met Obama (foto), maar het grote probleem was Corzine zelf. Zijn populariteit leed onder enkele corruptieschandalen waar de Republikeinen hard op inhakten. Bovendien is Corzine een miljonair die zijn rijkdom opbouwde als voormalig Goldman Sachs-bankier. Veel kiezers zijn nog niet vergeten dat topmensen van die bank onverantwoorde risico's namen om fortuin te vergaren. Zij zagen Corzine dan ook als één van de verantwoordelijken voor de huidige economische crisis. Uit de nederlagen van de Democraten besluiten dat Obama heeft afgedaan bij de kiezers is niet één, maar veel bruggen te ver. Zowel in Virgina als in New Jersey werden exit polls gehouden die ook peilden naar de populariteit van Obama. Uit deze exit-peilingen blijkt dat Obama vrij populair blijft in Virginia en New Jersey. Maar dat Obama blutsen oploopt is juist. De zenuwachtigheid zal wat groter worden bij de Democraten met het oog op de parlementsverkiezingen in 2010. Maar uit deze nederlagen moeten de Democraten vooral lessen trekken. Obama won de verkiezingen omdat hij een sterke, integere kandidaat was én intensief campagne voerde. Twee elementen die de Democratische kandidaten in Virginia en New Jersey niet hadden. Wees er maar zeker van dat Obama en zijn team lessen zullen trekken uit deze resultaten.
|
|
|
04-11-2009, 22:00:05 Webmaster
Obama  Actualiteit
|
|
Reacties
|
Hij doet het dus. Barack Obama, 45 jaar jong, van gemengd zwart/blanke afkomst, sinds twee jaar senator van Illinois, gaat ervoor. Obama heeft de eerste stap gezet om een officiële campagne te starten voor het presidentschap, te beginnen met het verwerven van de Democratische nominatie.
Hier wordt geschiedenis geschreven. Nooit eerder was een zwarte een serieuze kandidaat voor de nominatie. Zeker, dominee Jesse Jackson was kandidaat in 1984 en 1988. Maar Jackson was een burgerrechtenleider van het oude stempel en hij had dan ook een andere missie. Jackson wist dat hij de nominatie niet kon krijgen. Zijn doel was de empowerment van een generatie zwarte kiezers en activisten en dat heeft hij bereikt.
Obama is een ander geval. Een bijzonder slimme man, opgeleid aan Columbia University en aan Harvard als jurist, met een geschiedenis die leest als een echt Amerikaanse levensverhaal. Zoon van een Kenyaanse vader en een Amerikaanse moeder. Vader ging terug naar Kenia toen Barack twee was. Moeder verhuist naar Hawaii, hertrouwt met een Indonesiër. Barack wordt opgevoed door zijn grootouders in Hawaii. Als tiener komt hij terug naar het vasteland van Amerika waar het multiraciale gemak waar mensen op Hawaii met elkaar omgaan, ver te zoeken is. Hij moet zowel zijn zwarte identiteit vinden als zijn eigen ervaringen met Amerika opdoen. Van Obama weten we dat hij wel eens drugs gebruikt heeft, misschien zelfs wel coke. Hij heeft het zelf gesuggereerd in de boeken die hij schreef.
De jurist, de eerste zwarte in de redactie van de Harvard Law Journal, komt in Chicago terecht. Werkt als advocaat, geeft staatsrecht en komt als vanzelf in de politiek terecht. Zes jaar state senator en in 2004 de sprong naar de landelijke politiek door de senaatszetel te winnen van Illinois. Voordat hij dat doet, houdt Obama op de Democratische conventie de meest bejuichte toespraak – John Kerry kan er een puntje aan zuigen.
Het afgelopen najaar schreef Obama een tweede boek nadat hij in 1995 al Dreams from My Father, A Story of Race and Inheritance publiceerde, over zijn jeugd en opgroeien als zwarte jongeman. In oktober 2006 verscheen The Audacity of Hope. Thoughts on Reclaiming the American Dream. Het bivakkeert al weken aan de top van de bestseller lijsten.
Lezers zijn enthousiast. En terecht. Als je het boek leest, wordt je als vanzelf meegenomen in de enthousiaste maar tegelijk doordachte en uitzonderlijk goed opgeschreven visie van de auteur
Het eerste dat opvalt in Obama’s boek is dat hij kan schrijven. Dit boek is niet helemaal vrij van platgetreden paden en een enkele gemakzuchtige retorische wending, maar grotendeels klinkt het authentiek en opgeschreven met de bedoeling zijn geloofsbelijdenis af te leggen. Obama’s stem is steeds herkenbaar en fleksibel genoeg om zowel geloofwaardig over zijn jeugd, zijn vrouw als over beleid te kunnen schrijven.
Het tweede wat opvalt is dat Obama intelligent is en heeft nagedacht over Amerika en wat hij ermee wil. Zijn blauwdruk voor een 21 ste eeuws liberalisme is pragmatisch en tegelijkertijd moralistisch, of laten we zeggen, door moraal geïnspireerd. Want Obama is niet onrealistisch in zijn morele stellingnames. Als hij het over campagnefinanciering heeft dan wijst hij niet de financiers af. Hij constateert wel, in duidelijke termen, dat deze mensen gehinderd worden door hun klassenperspectief. En dat is precies Obama’s sterke punt: hij kan ook vanuit de arme, de minder bedeeld klasse kijken. Hij is er geweest.
Obama is onomwonden een Democraat, stelt hij. Ik ben kwaad, zegt Obama, over een beleid dat stelselmatig de rijken bevoordeelt boven de gemiddelde Amerikaan, en ik blijf volhouden dat de overheid een belangrijke rol heeft te spelen om iedereen eens mogelijkheden te ontwikkelen. Obama schrijft dat hij gelooft maar dat niet wil opdringen aan anderen. Dat hij weet dat hij in zekere zin de gevangene is van zijn eigen biografie: hij kent alle subtiele manieren waarop mensen hem en zijn ras anders behandelen.
Maar Obama is ook een gewiekst politicus. In zijn oprechte en vloeiende stijl schopt hij tegen wat heilige huisjes van de Democraten, zegt de Republikeinen de wacht aan maar vooral, bovenal, laat hij zien dat redelijke mensen in beide partijen goede dingen kunnen vinden. Hij bewondert Ronald Reagan precies op de manier waarop de gemiddelde Amerikaan dat doet. En hij gebruikt de gelegenheid om duidelijk te maken dat de progressieven al te gemakkelijk geld naar problemen smeten en de overheid te veel hebben laten uitdijen. Het boek is één groot festijn van goedgeschreven observaties, overpeinzingen en ideeën, des te feestelijker omdat de meeste politici alleen maar in gewrongen campagnetaal kunnen schrijven.
Obama heeft het gewoon. Obama’s sterke kanten zijn de haast charismatische uitstraling, zijn intelligentie en zijn vleesgeworden multiraciale, multiculturele Amerikaan zijn. Dit laatste is natuurlijk meteen ook zijn nadeel. Zullen Amerikanen bereid zijn om op een zwarte te stemmen? Ik heb de neiging te denken dat als er één zwarte is die dat zou kunnen bewijzen, het deze man is. Een groter probleem misschien is dat Obama pas twee jaar op het grote Amerikaanse toneel meedraait. Over buitenlandse politiek zegt hij in het boek verstandige dingen en je mag verwachten dat hij met zijn intelligentie er snel op zal kunnen inspelen, maar het zal hem ongetwijfeld tegengeworpen worden. Anderzijds is zijn ‘record’ als senator niet zo lang dat hij er voortdurend mee om de oren geslagen kan worden. Bovenal was hij nog niet aanwezig in de senaat toen er over Irak gestemd werd – dat kun je van Hillary niet zeggen.
Heeft Obama een kans? Ik denk het wel. Amerika heeft behoefte aan hoop, aan eenheid, aan een nieuw en fris geluid, een nieuw en fris gezicht. Zet alle kandidaten die tot nu toe zich kandidaat hebben verklaard (en het zijn er nogal wat) bij elkaar en Obama zal eruit springen. Door zijn kleur, zeker, maar vooral ook door zijn jeugd en zijn uitstraling. Het zal een lange, moeilijke en harde campagne worden en het zou waarlijk revolutionair zijn als Obama de Democratische kandidaat wordt, laat staan de president. Maar hij is in veel opzichten Amerika’s beste hoop. Amerika’s campagnes zijn veeleisend en selecteren genadeloos. Obama lijkt alles te hebben, maar nu zal hij het moeten bewijzen. Het wordt een mooi politiek jaar.
|
Barack Obama, één jaar na... 
