30-05-08

Barack Obama start presidentscampagne

You vs. George W. Bush - Donate NowBarack Obama richt zijn pijlen niet langer op Hillary Clinton, maar op zijn echte tegenstanders: de Republikeinen. Dit blijkt duidelijk uit zijn website. Daar doet hij opnieuw een oproep naar zijn aanhangers om een financiële bijdrage te doen voor zijn campagne. Maar in tegenstelling tot vroeger positioneert hij zich nu uitdrukkelijk tegen de geldmachine van Bush en McCain. Het ziet er naar uit dat de strijd voor het presidentschap nu echt is begonnen. Het doel is duidelijk en de boodschap ook: Yes we can!

 

18:30 Gepost in Algemeen | Commentaren (0)

27-05-08

Obama speelt in een andere klasse

Samantha Power moest na een stommiteit haar rol in de campagne van Barack Obama opgeven. Toch wordt ze nog getipt voor een hoge functie als hij wint.

In haar kantoortje op de Harvard-universiteit maakt hoogleraar Samantha Power een enveloppe van een vriend open met een paar tabloids erin. ‘Die had ik nog niet gezien.’ Power beslaat de hele voorpagina van de New Yorkse Daily News: de foto met avondjurk, opgestoken haar en hoge hakken die Vogue van haar maakte, daarnaast in koeienletters: PRETTY DUMB. ‘Ongelooflijk’, zegt ze, toch lichtelijk gevleid. ‘Verschrikkelijk.’

Het is de ironie van Powers loopbaan. Ze is 37 en heeft een Pulitzer-prijs gewonnen met een invloedrijk boek over genocide. Ze heeft op Harvard een mensenrechten-instituut bij de Kennedy School of Government opgericht. Ze heeft als zelf benoemde genocide chick (lange rode haren en een vleugje glamour) het actievoeren voor Darfur hip gemaakt. Ze heeft presidentskandidaat Barack Obama geholpen diens denken over buitenlands beleid te ontwikkelen.

Maar haar grootste roem bereikte Samantha Power toen ze Hillary Clinton tegenover een journalist van The Scotsman ‘een monster’ noemde en vervolgens haar rol als buitenlandadviseur in het campagneteam van Obama moest opgeven. ‘Ik vind het erg jammer dat ik niet tot het einde van de campagne erbij kan zijn’, zegt Power. ‘Het was een stommiteit, ik had het kunnen weten.’

‘Mijn fout is dat ik te veel petten tegelijk draag: journalist, hoogleraar en ook nog adviseur van Obama. Ik was te goedgelovig dat na het interview alles tussen collega’s zou blijven. In een presidentsverkiezing is dat een heel naïeve aanname. Gelukkig heeft het Barack niet teveel geschaad.’ Ten teken dat ze haar les geleerd heeft, zegt Power bij herhaling complimenteuze dingen over Clinton.

Het is een abrupte verandering: Power heeft in 2005 (onbetaald) voor Obama in de Senaat gewerkt, en de afgelopen zestien maanden voor zijn campagne. Nu krijgt ze alleen nog een mailtje van hem waarin hij informeert naar haar bruiloft (ze trouwt deze zomer met Cass Sunstein, een vooraanstaand jurist en hoogleraar die ze van de Obama-campagne kent).

Maar het kan nog goed aflopen. Ondanks haar uitglijder wordt Power getipt voor een hoge functie op Buitenlandse Zaken of in de Nationale Veiligheidsraad onder Obama. ‘Ik hoop het. Ik zou het geweldig vinden. Maar het is geheel aan hem.’ Het zou passen in haar loopbaan, want Power is als 22-jarige journaliste in Bosnië geworden omdat er ‘concentratiekampen in Europa waren’. ‘Het was nooit mijn doel een Pulitzer-prijs te winnen. Ik wilde de wereld verbeteren.’

Al haar stappen waren erop gericht om ‘effectiever te zijn als pleitbezorger van een beter humanitair beleid en van een andere Amerikaanse politiek’, zegt Power. ‘Een van de fouten die ik zie is het onvermogen om de menselijke consequenties te betrekken in besluitvorming op hoog niveau. Dus was Obama perfect voor mij.’

Voor Obama ‘doe ik alles sinds de dag dat ik hem ontmoette’, zegt Power. Ze werd gebeld omdat de senator haar wilde spreken over haar genocideboek A problem from hell. Typisch, Obama, zegt Power, om in zijn vrije tijd over buitenlandse politiek na te denken. ‘Hij had het gelezen in de kerstvakantie. Arme Michelle!’

Het etentje, dat een uur zou duren, liep uit op een discussie van vier uur. Aan het einde ervan hoorde ze zichzelf aanbieden Harvard op een laag pitje te zetten en voor de jonge senator in Washington te gaan werken. ‘Zijn intellect overmeestert je. Bij zijn ondervraging over buitenlandse politiek moest ik dieper gaan dan ooit te voren. Aan het einde was ik gevloerd, en dacht: Jezus, deze man speelt in een geheel andere klasse.’

Obama is een ‘omnivoor’ bij het vergaren van kennis, zegt Power, en heeft veel belangstelling voor beleid. Bij vergaderingen met medewerkers vraagt hij altijd om dissidente meningen. ‘Hij heeft een socratische benadering, om zelf de beste positie te kunnen kiezen.’ Als mens is Obama volgens Power ‘zeer attent’. Toen ze haar fout maakte, was hij niet erg boos, maar meevoelend en belde of e-mailde hij dagelijks, terwijl hij zelf midden in de problemen zat met zijn radicale dominee. ‘Het is een ongewoon mens.’

Volgens Power krijgt de wereld te maken met een ‘onafhankelijk denkende president’ als Obama wordt verkozen, alleen al omdat hij zijn donaties vooral van mensen als haar studenten heeft gekregen en dus minder verbonden is aan lobbyisten. Hij brengt weinig van de traditionele ballast van een politicus mee naar de functie.’

Power vertelt dat Obama over de beloofde terugtrekking uit Irak nader zal beslissen. Hoe groot is de overblijvende macht? Welke regionale spelers kunnen worden betrokken? Hij wil een alomvattende politiek voor het Midden-Oosten, inclusief Iran en het Israëlisch-Arabische conflict. ‘Dat is wat hij heeft gezegd in ieder gesprek dat ik er met hem over heb gevoerd.’

Obama’s voornemen te gaan praten met tegenstanders als de Iraanse president Ahmadinejad is lang niet zo gevaarlijk als de Republikeinen suggereren, zegt Power. ‘Ahmadinejad gebruikt die dreigementen van de VS alleen maar om zijn steun te behouden. Een ontmoeting zou hem binnenlands ondermijnen. Je brengt jezelf in een sterkere positie om internationaal voor sancties te mobiliseren als de onderhandelingen niet lukken.’ Om dictatoren niet te legitimeren, zouden zaken als handen schudden en toasts voor de camera’s moeten worden vermeden.

Power verwacht dat Obama ‘de Amerikaanse macht in een bredere context inzet’. Door de verhouding met andere landen te verbeteren, kan hij de Verenigde Naties soepeler laten functioneren.

De VN is ook het onderwerp van het boek dat Samantha Power deze week in Nederland aan de man brengt: ze schrijft pakkend over de flamboyante Braziliaanse VN-diplomaat Sérgio Vieira de Mello, die zijn leven lang worstelde met geweld, burgeroorlog en slechteriken. In 2003 werd hij in Bagdad opgeblazen in de eerste grote zelfmoordaanslag.

‘Ik wilde figuurlijk het puin ingaan en iets redden van wat hij in 32 jaar in het veld had geleerd’, zegt Power, die hem leerde kennen in Bosnië. ‘De VS staan op een kruispunt. Er is desillusie over het buitenlandse beleid van Bush. Maar er is ook een erkenning dat mislukte staten, plaatsen vol geweld, moordenaars en wetteloosheid, heel moeilijk te verbeteren zijn. Dus ik dacht: als iemand daarover moet doceren, laat het dan Sergio zijn, de pragmaticus.’

De VN-man lette op de menselijke gevolgen en het recht om vrij van angst te leven, wat Power bij Obama terugvindt. ‘Sergio weet hoe je de kansen voor stabiliteit zo groot mogelijk maakt. Dat lijkt weinig ambitieus, maar het is iets.’

decoration

19:30 Gepost in Algemeen | Commentaren (0)

23-05-08

Obama is een bijzondere kandidaat

Kort na de aanslagen van 9-11 zei een bevriend politiek strateeg tegen Barack Obama dat hij een carrière in de landelijke politiek nu wel kon vergeten, met een naam die maar een letter verschilt van Osama. Een andere raadgever zei eens dat hij zich net als vroeger Barry Obama moest noemen. Eén rare naam konden de kiezers misschien nog aan, maar twee?

Enkele jaren later kan heel Amerika Obama’s naam uitspreken en is hij zo goed als verzekerd van de Democratische nominatie voor het presidentschap. Het is een onwaarschijnlijk verhaal, en vaak kan hij het niet laten daar even op te wijzen: ‘Ik ben een zwarte man die Barack Obama heet en president van de Verenigde Staten probeer te worden, dus vertel mij niet dat ik niet hard ben.’ Daar komt nog bij dat hij pas 46 jaar oud is en maar twee jaar in de Senaat had gezeten toen hij zijn gooi naar het presidentschap deed.

In een gewone verkiezingscyclus en met een gewone kandidaat zou dit een recept voor mislukking zijn geweest. Maar het is geen gewoon jaar en Obama is een bijzondere kandidaat. Hier zijn vijf redenen waarom hij er, met talent en leepheid, in is geslaagd het wantrouwen te overwinnen en de machtige establishment-campagne van Hillary Clinton te verslaan.

DE KANDIDAAT

Als hij met zijn lenige tred het podium op stormt, ziet Obama er uit als een meisjesidool, en dat is hij ook. Maar mensen die hem kennen, roemen zijn grote intelligentie en dossierkennis. Daarnaast legt hij nuance aan de dag die in de Amerikaanse politiek niet erg gebruikelijk is.

Zo kan het gebeuren dat een tv-interviewster in een vrouwenprogramma, naast de kandidaat op een bank gezeten, toegeeft dat ze hem ‘sexy’ vindt. Dat een adviseur als hoogleraar Samantha Power stomverbaasd is hoe indringend, langdurig en gedetailleerd hij haar over de details uithoort: ‘Ik was helemaal leeg na afloop.’ En dat de conservatieve New York Times-columnist David Brooks na een tamelijk saai televisie-interview met Obama bewondererend schrijft over diens kalmte temidden van de verkiezingshysterie: ‘Obama lijkt nog steeds een mens. Hij lijkt nog steeds iedere avond terug te keren naar een zone van normaliteit waar persoonlijke reflectie huist.’

Obama kan meeslepend spreken. Hij heeft een diep bronzen stemgeluid en bouwt een cadans op door steeds naar een woord terug te keren, zoals hij heeft geleerd van de zwarte predikanten. Hij kan ook opvallend literair schrijven voor een politicus. Zijn twee boeken hebben hem niet alleen rijk gemaakt, maar ook zijn weg bereid. Lezers denken dat ze hem echt kennen. Zijn exotische levensverhaal heeft hij geschikt gemaakt voor politiek gebruik: een blanke moeder uit Kansas en een Afrikaanse vader die hij maar een keer heeft gezien. Een jeugd in Hawaii en Indonesië, studies aan Columbia en Harvard en straathoekwerk in Chicago.

DE BOODSCHAP

Obama geeft het soms toe: de grootste bijdrage aan zijn succes komt van George W. Bush. Volgens een recente peiling denkt meer dan tachtig procent van de Amerikanen dat hun land ‘de verkeerde kant op gaat’. De Irak-oorlog is nog steeds heel impopulair en Amerikanen maken zich zorgen over hun reputatie in de wereld. Maar het Witte Huis van Bush heeft met zijn veel bekritiseerde regeerstijl ook het cynisme over de politiek zelf aangewakkerd, over de lobbyisten en de loopgravenoorlog tussen links en rechts.

Obama belooft hier een einde aan te maken. Hij benadrukt het gemeenschappelijke in de Amerikanen: ‘Er is geen links Amerika en een conservatief Amerika, er is een Verenigde Staten van Amerika.’ Dat hij half zwart en half blank is, een verondersteld minpunt, voert hij handig op als tastbaar symbool van deze eenheid. Hij belooft in Washington bruggen te bouwen en lobbyisten terug te dringen.

Sceptici stellen dat zijn programma gewoon links is. Maar de boodschap blijkt in een grote behoefte te voorzien. Obama heeft een ongekende golf van enthousiasme teweeggebracht onder jonge kiezers en mensen die de politiek al de rug hadden toegekeerd. Hij verlost hen van hun eigen cynisme. ‘Ik vraag u te geloven’, staat bovenaan zijn website. ‘Niet alleen in mijn vermogen om echte verandering in Washington door te voeren. ...Ik vraag u te geloven in het uwe.’ Net als Ronald Reagan in 1980 biedt Obama Amerikanen de kans om na een wankele periode de aloude belofte van hun land terug te winnen.

DE POLITICUS

Sommigen vereren Obama of hij een soort messias is. Maar zolang de beloofde wonderen nog niet hebben plaatsgevonden, is het leerzaam om Obama eens te beschouwen als een gewone politicus, met alle streken van dien. Die kwaliteit heeft hem zeker ook geholpen te komen waar hij is.

Obama komt uit Chicago, waar de zogeheten ‘machinepolitiek’ heerst. Hij begreep al snel dat je niet ver komt met alleen originele ideeën en zocht de gebruikelijke protectie van machtige politici en donateurs. De parlementsvoorzitter in Illinois gaf hem dossiers om mee te scoren. Obama voerde een voorzichtige koers om zijn carrière niet te schaden. Een tegenstander in een verkiezingsrace schakelde hij uit door haar handtekeningenlijst juridisch te betwisten.

Zelf schreef Obama dat hij politiek beschouwt als een ‘fullcontact’-sport. Dat heeft Hillary Clinton ondervonden. Zo agressief als haar campagne was die van hem net niet, maar hij vocht terug, ook met folders waarin haar plannen verdraaid werden weergegeven. Hij zweeg tactisch toen zijn aanhangers de Clintons onterecht van racisme beschuldigden en zo de zwarte kiezers mobiliseerden voor zijn grote comeback in South Carolina.

Obama praat kiezers naar de mond als hem dat nodig lijkt, bijvoorbeeld over de schade door vrijhandelsakkoorden. Maar toen Clinton en McCain het doorzichtige voorstel deden de benzineaccijns op te schorten, koos hij als een onvoorspelbare spits weer juist de ‘high road’, veroordeelde hun truc en herinnerde kiezers aan zijn idealisme. De gok pakte goed uit en bezegelde Clintons verlies in de voorverkiezingen. Tegen de politicus Obama is het niet makkelijk vechten, hebben de Republikeinen reeds met zorg vastgesteld.

DE GELDMACHINE

Wie zich een keer heeft aangemeld of gedoneerd, krijgt dagelijks e-mails van Barack Obama, zijn vrouw of zijn campagnechef, met een losse aanhef als ‘Hey’ of de eigen naam. Een verzoek om geld te geven en ‘mede-eigenaar’ van de campagne te worden. Heel veel mensen geven 25 dollar, en doen dat later nog eens, en nog eens. Met deze techniek heeft Obama een geldmachine opgebouwd die zijns gelijke niet kent in de geschiedenis van de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Per dag komt een miljoen dollar binnen. In de maand februari haalde hij zelfs 55 miljoen op, waarvan 45 via internet, zonder dat hij ook maar één ‘fundraiser’ met rijke donateurs hield. Hij kan er nu prat op gaan dat zijn campagne van gewone mensen is en niet betaald door lobbyisten.

Obama heeft nu anderhalf miljoen donateurs en 250 miljoen dollar opgehaald. Zonder deze ‘wonderbaarlijke geldmachine’ (Joshua Green in The Atlantic) was hij nooit zo ver gekomen. Want hij was afgesneden van het traditionele rijke donateursnetwerk van de Clintons. En het geld had hij hard nodig voor de veldorganisatie en tv-spotjes die hem voorstellen aan kiezers.

Obama is de eerste die heeft begrepen hoe je de bloeiende sociale netwerken op internet voor je kunt laten werken. Een van de oprichters van de populaire site Facebook werkt full time voor zijn campagne. Deelnemers aan MyBarackObama.com voelen zich opgenomen in een hippe gemeenschap en worden voortdurend aangespoord zelf iets te doen voor de kandidaat. Obama’s netwerk-campagne, alom bewonderd en geïmiteerd, geldt nu al als het model voor de toekomst.

HET CAMPAGNETEAM

Achteraf worden winnaars altijd als briljant afgeschilderd. Niettemin is een van de wonderen van Obama’s opkomst de campagne zelf. Zelden is een boodschap zo gedisciplineerd, goed georganiseerd en consequent aan de man gebracht. Toen Obama in de herfst twintig procentpunten achter Hillary Clinton stond, bleef zijn campagne vasthouden aan de ingeslagen koers. Onenigheid komt nooit naar buiten.

Dat heeft volgens ingewijden te maken met het koele temperament van de kandidaat zelf. ‘Geen drama’ gebood hij zijn naaste medewerkers aan het begin van de campagne. ‘Ik wil geen ellebogenwerk en geen opgeheven vingers. We gaan samen stijgen en dalen.’ Bij vergaderingen, vertellen zijn adviseurs, vraagt hij altijd om de mening van degenen die niet dominant zijn en zwijgen.

Obama’s strateeg David Axelrod, een rustige, vriendelijke verschijning met trui en snor, heeft lange ervaring, vooral met het verkopen van zwarte kandidaten aan blanke kiezers. En, geschoold als hij is in de harde politiek van Chicago, schuwt hij de tegenaanval niet. Campagnechef David Plouffe, de stille organisator, ontwierp lang van tevoren een ’50 staten-strategie’. Terwijl Clinton uitging van een vroege knock-out op Super Tuesday, bouwde Plouffe een netwerk op van lokale Obama-vrijwilligers in alle staten, ook degene die meestal worden genegeerd. Plouffe, de Iowa-specialist, wist alles van de ‘caucus’, de kiesvergadering met hoofdelijke stemming die in sommige staten in plaats van een gewone stemming komt. In Iowa lanceerde Obama zijn campagne zo met een overwinning. Plouffe bleef elders district voor district organiseren. Met zijn reeks overwinningen na Super Tuesday nam Obama een voorsprong die niet meer in te halen bleek.

decoration

14:00 Gepost in Algemeen | Commentaren (0)

21-05-08

Obama bereikt meerderheid verkozen kiesmannen

10:00 Gepost in Algemeen | Commentaren (0)

Overwinningsspeech Obama in Iowa

09:00 Gepost in Algemeen | Commentaren (0)

Obama wint in Oregon en heeft meerderheid verkozen delegates


Obama heeft een indrukwekkende zege behaald in Oregon. Hij rijft 59% van de stemmen binnen, tegenover 41% voor Clinton. In Kentucky won Clinton waar ze 65% van de stemmen behaalde, Obama strandde op 35%. Maar de uitslag in Kentucky doet er niet meer toe. Obama behaalde met zijn zege in Oregon immers de absolute meerderheid bij de verkozen kiesmannen. Hij k
an nu terecht claimen dat hij democratische wil van de partijachterban vertegenwoordigt.

"We zijn hier teruggekeerd met een meerderheid aan afgevaardigden die verkozen zijn door het Amerikaanse volk", zei Obama in een toespraak in Iowa, waar hij begin januari de allereerste voorverkiezing won. "U hebt ons binnen het bereik van de Democratische nominatie voor president van de Verenigde Staten gebracht."

De strijd is dus gestreden, tenzij de superdelegates alsnog zouden beslissen om Clinton te steunen. De kans dat dit gebeurt is onbestaande omdat dit zou ingaan tegen de wil van de basis. De Democraten zouden daarmee politieke zelfmoord plegen omdat zo'n beslissing de partij in twee zou scheuren.

Toch blijft Clinton daarop hopen. Dit bleek uit haar speech waar ze claimde dat zij de meeste kiezers achter zich heeft. Ook blijft ze proberen om de afgevaardigden uit Florida en Michigan bij de telling te betrekken. Deze zijn uitgesloten van de conventie omdat hun staten tegen de partijregels in hun voorverkiezingen vervroegden tot februari. Clinton won in beide staten en wil nu dat hun afgevaardigden alsnog mogen zetelen op de conventie. Dit is te gek voor woorden want Obama deed zelfs niet eens mee aan de verkiezingen in Michigan en voerde amper campagne in Florida. Bovendien was ze vooraf akkoord met de uitsluiting van beide staten. Clinton wil dus de regels wijzigen tijdens het spel omdat dit haar goed uitkomt. Op 31 mei vergadert de reglementencommissie van de Democratische partij over een oplossing voor het probleem.

Ondertussen zijn er nog drie Democratische voorverkiezingen te gaan. Op 1 juni gaat Puerto Rico naar de stembus en op 3 juni sluiten Montana en South Dakota het rijtje af. Maar aangezien Obama al de meerderheid van de verkozen delegates heeft behaald zal de impact van deze laatste drie verkiezingen minder zwaar doorwegen.

 

08:00 Gepost in Algemeen | Commentaren (0)

20-05-08

Obama kan strijd beslissen in Oregon en Kentucky

decoration
Vandaag is het zover: absolute D-Day voor Obama. De verwachting is dat hij erin slaagt om de meerderheid van de verkozen delegates achter zich te kunnen scharen. Dit moet lukken omdat er in beide staten samen 103 delegates te verkiezen zijn. Op dit ogenblik heeft Obama al 1.612 verkozen delegates, terwijl Clinton er maar 1.443 heeft. Obama heeft dus een voorsprong van 169. Obama heeft ook al 297 superdelegates achter en Clinton slechts 275. In totaal heeft Obama nu dus al 1.909 kiesmannen achter zich en Clinton 1.718, een verschil van 191. Als Obama vandaag de absolute meerderheid van de de verkozen kiesmannen achter zich krijgt dan zullen ook de resterende superdelegates niet meer aarzelen om hun keuze te maken voor Obama. De echte strijd kan dan beginnen.

 

08:00 Gepost in Algemeen | Commentaren (0)

19-05-08

75.000 fans voor Obamarally in Portland

21:00 Gepost in Algemeen | Commentaren (0)