27-05-08

Obama speelt in een andere klasse

Samantha Power moest na een stommiteit haar rol in de campagne van Barack Obama opgeven. Toch wordt ze nog getipt voor een hoge functie als hij wint.

In haar kantoortje op de Harvard-universiteit maakt hoogleraar Samantha Power een enveloppe van een vriend open met een paar tabloids erin. ‘Die had ik nog niet gezien.’ Power beslaat de hele voorpagina van de New Yorkse Daily News: de foto met avondjurk, opgestoken haar en hoge hakken die Vogue van haar maakte, daarnaast in koeienletters: PRETTY DUMB. ‘Ongelooflijk’, zegt ze, toch lichtelijk gevleid. ‘Verschrikkelijk.’

Het is de ironie van Powers loopbaan. Ze is 37 en heeft een Pulitzer-prijs gewonnen met een invloedrijk boek over genocide. Ze heeft op Harvard een mensenrechten-instituut bij de Kennedy School of Government opgericht. Ze heeft als zelf benoemde genocide chick (lange rode haren en een vleugje glamour) het actievoeren voor Darfur hip gemaakt. Ze heeft presidentskandidaat Barack Obama geholpen diens denken over buitenlands beleid te ontwikkelen.

Maar haar grootste roem bereikte Samantha Power toen ze Hillary Clinton tegenover een journalist van The Scotsman ‘een monster’ noemde en vervolgens haar rol als buitenlandadviseur in het campagneteam van Obama moest opgeven. ‘Ik vind het erg jammer dat ik niet tot het einde van de campagne erbij kan zijn’, zegt Power. ‘Het was een stommiteit, ik had het kunnen weten.’

‘Mijn fout is dat ik te veel petten tegelijk draag: journalist, hoogleraar en ook nog adviseur van Obama. Ik was te goedgelovig dat na het interview alles tussen collega’s zou blijven. In een presidentsverkiezing is dat een heel naïeve aanname. Gelukkig heeft het Barack niet teveel geschaad.’ Ten teken dat ze haar les geleerd heeft, zegt Power bij herhaling complimenteuze dingen over Clinton.

Het is een abrupte verandering: Power heeft in 2005 (onbetaald) voor Obama in de Senaat gewerkt, en de afgelopen zestien maanden voor zijn campagne. Nu krijgt ze alleen nog een mailtje van hem waarin hij informeert naar haar bruiloft (ze trouwt deze zomer met Cass Sunstein, een vooraanstaand jurist en hoogleraar die ze van de Obama-campagne kent).

Maar het kan nog goed aflopen. Ondanks haar uitglijder wordt Power getipt voor een hoge functie op Buitenlandse Zaken of in de Nationale Veiligheidsraad onder Obama. ‘Ik hoop het. Ik zou het geweldig vinden. Maar het is geheel aan hem.’ Het zou passen in haar loopbaan, want Power is als 22-jarige journaliste in Bosnië geworden omdat er ‘concentratiekampen in Europa waren’. ‘Het was nooit mijn doel een Pulitzer-prijs te winnen. Ik wilde de wereld verbeteren.’

Al haar stappen waren erop gericht om ‘effectiever te zijn als pleitbezorger van een beter humanitair beleid en van een andere Amerikaanse politiek’, zegt Power. ‘Een van de fouten die ik zie is het onvermogen om de menselijke consequenties te betrekken in besluitvorming op hoog niveau. Dus was Obama perfect voor mij.’

Voor Obama ‘doe ik alles sinds de dag dat ik hem ontmoette’, zegt Power. Ze werd gebeld omdat de senator haar wilde spreken over haar genocideboek A problem from hell. Typisch, Obama, zegt Power, om in zijn vrije tijd over buitenlandse politiek na te denken. ‘Hij had het gelezen in de kerstvakantie. Arme Michelle!’

Het etentje, dat een uur zou duren, liep uit op een discussie van vier uur. Aan het einde ervan hoorde ze zichzelf aanbieden Harvard op een laag pitje te zetten en voor de jonge senator in Washington te gaan werken. ‘Zijn intellect overmeestert je. Bij zijn ondervraging over buitenlandse politiek moest ik dieper gaan dan ooit te voren. Aan het einde was ik gevloerd, en dacht: Jezus, deze man speelt in een geheel andere klasse.’

Obama is een ‘omnivoor’ bij het vergaren van kennis, zegt Power, en heeft veel belangstelling voor beleid. Bij vergaderingen met medewerkers vraagt hij altijd om dissidente meningen. ‘Hij heeft een socratische benadering, om zelf de beste positie te kunnen kiezen.’ Als mens is Obama volgens Power ‘zeer attent’. Toen ze haar fout maakte, was hij niet erg boos, maar meevoelend en belde of e-mailde hij dagelijks, terwijl hij zelf midden in de problemen zat met zijn radicale dominee. ‘Het is een ongewoon mens.’

Volgens Power krijgt de wereld te maken met een ‘onafhankelijk denkende president’ als Obama wordt verkozen, alleen al omdat hij zijn donaties vooral van mensen als haar studenten heeft gekregen en dus minder verbonden is aan lobbyisten. Hij brengt weinig van de traditionele ballast van een politicus mee naar de functie.’

Power vertelt dat Obama over de beloofde terugtrekking uit Irak nader zal beslissen. Hoe groot is de overblijvende macht? Welke regionale spelers kunnen worden betrokken? Hij wil een alomvattende politiek voor het Midden-Oosten, inclusief Iran en het Israëlisch-Arabische conflict. ‘Dat is wat hij heeft gezegd in ieder gesprek dat ik er met hem over heb gevoerd.’

Obama’s voornemen te gaan praten met tegenstanders als de Iraanse president Ahmadinejad is lang niet zo gevaarlijk als de Republikeinen suggereren, zegt Power. ‘Ahmadinejad gebruikt die dreigementen van de VS alleen maar om zijn steun te behouden. Een ontmoeting zou hem binnenlands ondermijnen. Je brengt jezelf in een sterkere positie om internationaal voor sancties te mobiliseren als de onderhandelingen niet lukken.’ Om dictatoren niet te legitimeren, zouden zaken als handen schudden en toasts voor de camera’s moeten worden vermeden.

Power verwacht dat Obama ‘de Amerikaanse macht in een bredere context inzet’. Door de verhouding met andere landen te verbeteren, kan hij de Verenigde Naties soepeler laten functioneren.

De VN is ook het onderwerp van het boek dat Samantha Power deze week in Nederland aan de man brengt: ze schrijft pakkend over de flamboyante Braziliaanse VN-diplomaat Sérgio Vieira de Mello, die zijn leven lang worstelde met geweld, burgeroorlog en slechteriken. In 2003 werd hij in Bagdad opgeblazen in de eerste grote zelfmoordaanslag.

‘Ik wilde figuurlijk het puin ingaan en iets redden van wat hij in 32 jaar in het veld had geleerd’, zegt Power, die hem leerde kennen in Bosnië. ‘De VS staan op een kruispunt. Er is desillusie over het buitenlandse beleid van Bush. Maar er is ook een erkenning dat mislukte staten, plaatsen vol geweld, moordenaars en wetteloosheid, heel moeilijk te verbeteren zijn. Dus ik dacht: als iemand daarover moet doceren, laat het dan Sergio zijn, de pragmaticus.’

De VN-man lette op de menselijke gevolgen en het recht om vrij van angst te leven, wat Power bij Obama terugvindt. ‘Sergio weet hoe je de kansen voor stabiliteit zo groot mogelijk maakt. Dat lijkt weinig ambitieus, maar het is iets.’

decoration

19:30 Gepost in Algemeen | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.