08-05-08

Niemand knock-out, dus de jury beslist

decoration
Na de primary's van North Carolina en Indiana staat het vast: Obama zal eindigen met het grootste aantal verkozen afgevaardigden. Ook wat het aantal Democratische kiezers betreft zal hij de winnaar zijn. Zijn voorsprong van ruim 500.000 stemmen zal niet echt meer slinken. Kortom, Obama lijkt de winnaar te zijn. Of niet? Het antwoord valt niet onverdeeld in Obama's voordeel uit.

Vergelijk het met een bokswedstrijd in het kader van een clubkampioenschap waarin de twee beste boksers net hun duel hebben beëindigd en waarin het uitkijken is naar het oordeel van de jury wie nu gewonnen heeft. Dat uitkijken is nodig omdat geen van beiden erin geslaagd is de andere knock-out te slaan. Het is dus wachten op de criteria die de juryleden zullen hanteren om te beslissen wie de winnaar is. En ook al heeft een van beide boksers het publiek op zijn hand omdat hij de mooiste wedstrijd heeft neergezet, enkele juryleden lijken toch aan zijn kwaliteiten te twijfelen.

Onder de gordel


Om dit te voorkomen had onze populaire bokser zijn tegenstander knock-out moeten slaan. Hij is daar niet in geslaagd. Integendeel, terwijl hij de wedstrijd goed was gestart door in de eerste rondes zijn opponent aan het wankelen te brengen, heeft hij de laatste rondes heel wat moeten incasseren, soms zelfs onder de gordel.

Wie is dan de winnaar? We weten het niet. Wat we wel weten is dat de jury aan het twijfelen is gezet, mede omdat ze al aan de volgende wedstrijd denkt. Die zal immers niet draaien om de vraag wie de beste bokser is in het eigen clubkampioenschap, maar wel wie het beste de eigen club kan verdedigen in het nationale kampioenschap. En de tegenstander in dat kampioenschap is bekend. Het is John McCain.
Wat Obama is overkomen past haarfijn in dit verhaal. Hij is duidelijk de populaire bokser die de klus niet met een knock-out heeft kunnen klaren en die het in de laatste rondes - North Carolina en Indiana - moeilijk heeft gekregen. De wedstrijd is misschien nog niet afgelopen - er volgen nog zeven voorverkiezingen - maar nu al weten we dat deze het verschil niet zullen maken. En ondertussen twijfelt de jury, of vertaald naar Obama's situatie: twijfelen de superdelegates. Dat was ook de bedoeling van Obama's tegenstander. En ze is er wonderwel in geslaagd. Een andere optie had ze niet meer.

Wat is er dan precies gebeurd? Uit de resultaten van de primary's in North Carolina en Indiana kan geconcludeerd worden dat een belangrijke groep Democratische kiezers zich tot Clinton heeft gekeerd vanuit een groeiende bekommernis over de zwakheden van Obama, vooral dan over Obama als zwarte en mogelijk elitaire kandidaat. In North Carolina valt dit minder op omdat het aandeel zwarte kiezers er een stuk hoger lag dan in Indiana (33 procent tegen 15 procent). Maar voor een staat met een dergelijk aandeel zwarte kiezers zijn zijn resultaten niet indrukwekkend.

De strijd om de Democratische nominatie draait inderdaad om de pogingen van Obama en Clinton om sterk te scoren bij de verschillende groepen die samen het kiezerspubliek van de Democratische Partij vormen. De sterkste strijd wordt gevoerd rond drie ideologische groepen: de linkse Democraten, de gematigde traditionele Democraten en de meer onafhankelijke kiezers.

Bij linkse Democraten is er een sterke vertegenwoordiging van hooggeschoolden. Zij houden er progressieve ideeën op na wat economie en levensbeschouwing betreft. Bij de traditionele Democraten gaat het vooral om arbeiders. Terwijl ze op economisch vlak links denken, zijn ze op levensbeschouwelijk vlak doorgaans meer conservatief. De onafhankelijke kiezers bevinden zich in het politieke centrum. Eigenlijk weten deze kiezers niet echt of ze nu Democraat of Republikein zijn. Daarom wisselen ze al eens van partij. Ideologisch zijn ze ten opzichte van de andere Democratische kiezers wat conservatiever, zowel wat economie als levenbeschouwing betreft. Maar eerder dan door ideologie wordt hun stemgedrag gedreven door pragmatisme.

Hoe scoren Obama en Clinton nu bij deze kiezersgroepen, vooral dan sinds de Democratische race versmald is tot een strijd tussen hen beiden?
Bij de eerste groep scoort Obama doorgaans het beste, zij het met een beperkte voorsprong. Dat was ook zo in North Carolina en Indiana.
Bij de tweede groep is Clinton de winnaar. Alleen in de staten met een groot aandeel van zwarte kiezers (zoals North Carolina) moet ze het onderspit delven voor Obama.
Bij de derde groep is er een duidelijke evolutie. Obama's voorsprong is omgeslagen in een achterstand. Dat blijkt duidelijk uit de resultaten in Indiana (en enigszins in North Carolina). Niet eerder was Obama's resultaat bij deze groep zo slecht en het is precies deze groep die voor de verkiezingen van 4 november, wanneer de strijd tegen McCain moet worden gevoerd, beslissend zal zijn.

Elitaire kandidaat


Wat kunnen we hieruit concluderen? Ten eerste kunnen we stellen dat alle pogingen van de laatste weken - hetzij van Clinton, hetzij van anderen - om Obama voor te stellen als een elitaire kandidaat die misschien wel door meer radicale zwarte leiders op sleeptouw zou kunnen worden genomen, vruchten beginnen af te werpen bij de groep die er het meest vatbaar voor is: de onafhankelijke, pragmatische en veelal ook twijfelende kiezer.

Ten tweede kunnen we stellen dat dit aangeeft dat deze primary's niet meer draaien om het behalen van het grootste aantal verkozen afgevaardigden, maar wel om de beïnvloeding van de superdelegates. En als we de resultaten van Indiana en North Carolina vanuit dat perspectief bekijken, dan is de conclusie duidelijk: Clinton is de winnaar.

Of het ook de superdelegates ertoe zal brengen haar de Democratische nominatie in handen te geven, blijft een open vraag. Maar ondertussen is er wel voldoende twijfel gezaaid over de vraag of de Democraten met Obama geen te groot risico nemen met het oog op het Witte Huis. Kortom, terwijl de boksers nog napuffen van hun uitputtingsslag, twijfelt de jury voort. Of wat het uitblijven van een knock-out kan teweegbrengen.

20:00 Gepost in Algemeen | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.