24-01-08

Moddercampagne Clinton is bedreiging voor Obama

decoration
Barack Obama verdient sympathie. Niet alleen omdat hij zo'n oprechte, aardige kandidaat is, - hij profileert zich immers als een welwillende en inspirerende verzoener. Maar ook omdat hij er uitgerekend om die reden van langs krijgt. Hillary Clinton doet er alles aan om zijn leidersprofiel te ondermijnen. En met succes: Obama kan zich momenteel moeilijk profileren op de manier die hij zelf voor ogen heeft.

Clinton neemt hem op verschillende manieren op de horens. Ze zorgt er bijvoorbeeld voor dat ze deelt in Obama’s centrale campagnethema, ’verandering’. Ze eigent zich dat toe door het woord change alsmaar te herhalen, terwijl ze zelf een kandidaat van het establishment is. De Democraten zijn allemaal agents of change, volgens haar, want het moet eens gedaan zijn met het bewind van Bush.

Zelfs toen Obama in de staat Iowa won, wist ze er een draai aan te geven. Staand achter een katheder met de slogan ’ready for change’ zei ze: „Vandaag was een geweldige dag voor de Democraten. We zenden een heldere boodschap uit: we gaan een verandering meemaken en die verandering zal zijn: een Democratische president in het Witte Huis in 2009.” Daarmee eigende ze zich zowel de overwinning als Obama’s thema toe.

Daar blijft het niet bij. Clinton richt zich ook op de carrière van Obama. Zo stelt ze vraagtekens bij zijn ervaring als bestuurder door te constateren dat hij slechts parttime senator in Illinois is geweest. Dat klinkt onbeduidend: zeker in het hardwerkende Amerika stelt een parttime baan niet veel voor. Het gaat echter om een functie die sowieso een deeltijdbaan is, maar dat weten veel mensen niet. Het is maar een van de vele voorbeelden van Clinton’s aanvallen: ze is permanent in het offensief.

Met die aanvallen beschadigt Clinton Obama’s profiel – en daar moet hij het juist van hebben. Want hij presenteert zich als een verheven verzoener die in staat is om boven tegenstellingen, zoals Democraat-Republikein, zwart-wit en arm-rijk, uit te stijgen en partijen om de tafel te krijgen, omdat hij niet aan nare politieke spelletjes doet. Obama voert geen doelgroepencampagne, gericht op het binnenhengelen van bepaalde kiezersgroepen. Hij manifesteert zich als verzoener voor iedereen; dat is zijn unieke kenmerk en daarmee moet hij mensen voor zich winnen.

Doordat Clinton steeds met modder gooit, raakt de ’verheven’ Obama besmeurd. Hij wordt betrokken in welles-nietes ruzietjes en blijkt niet immuun te zijn voor de politieke spelletjes waarboven hij nou juist meent te kunnen en te willen uitstijgen. Clinton trekt hem het moeras in dat hijzelf beweerde te ontlopen. Vervolgens kan ze constateren dat hem dat dus niet gelukt is, terwijl zij er zelf voor gezorgd heeft dat hij in de plomp terecht is gekomen. Kortom, door zijn profiel van de verheven leider te besmeuren, raakt Clinton de Obama-campagne in het hart.

Dat profiel beschadigt ze nog eens extra door hem in de hoek te drijven waar een verheven verzoener niet thuishoort. Ze valt hem namelijk constant aan. Daarmee creëert ze een handige tegenstelling: zij in het offensief, hij in het defensief. Zij actief, hij reactief. Hij moet zich aldoor verdedigen. Zo moest Obama in het CNN-debat deze week uitgebreid staan uitleggen waarom hij neutraal gestemd had bij bepaalde wetsvoorstellen. Obama sputterde dat zaken werden verdraaid; Clinton antwoordde kalm dat de Amerikanen er recht op hadden te weten wat het politieke verleden van hun kandidaten was.

Doordat Obama steeds weer het slachtoffer is van aantijgingen, loopt hij het risico dat mensen hem ook als slachtoffer gaan zien. Ze zouden wel eens sympathie voor hem kunnen gaan voelen niet slechts uit bewondering, maar ook uit medeleven. Deze perceptie is ongunstig, want dat is niet het sentiment dat bij zijn leidersprofiel past. Zo vervreemdt hij wederom van zijn zelfgekozen leidersrol: het slachtofferschap past daar natuurlijk niet bij.

Natuurlijk is Clintons manier van doen uitgekookt. Betreurenswaardig is het zelfs. Je ziet de sympathieke verzoener voor je ogen vechten om het hoofd boven water te houden, terwijl hij steeds naar onder wordt gedrukt. Maar je moet het haar nageven: Clinton toont zich een ijzersterk en gewiekst politicus. Ze laat zich niet meevoeren in het zoete verzoeningsdiscours van haar tegenstander. Dat zou haar ontwapenen en laten we eerlijk zijn: een blonde vrouw die ontwapend wordt, wordt zeker geen president van Amerika. Vriendelijkheid van haar kant zou haar zwak doen overkomen. Haar aanpak is dus wel zo slim.

decoration
 

21:00 Gepost in Algemeen | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.